Aya jalma anu lamun ditanya, “Kumaha cara anjeun menikmati hirup?” langsung ngajawab panjang: *travelling, networking, reading, healing, self-development,* jeung sajabana.
Abdi mah henteu.
Jawabanna basajan:
Ah, di rorompok we...
Ke, ulah seuri heula.
Rorompok téh sok dianggap tempat jalma anu teu boga acara. Padahal, di rorompok urang bisa ngalakukeun loba hal anu di luar rorompok kadang kudu mayar mahal.
Bisa tenang.
Bisa mikir.
Bisa nulis.
Bisa ngopi.
Bisa sare.
Bisa ngobrol jeung diri sorangan tanpa aya anu nyela.
Jeung anu paling penting: bisa jadi diri sorangan.
Di luar mah urang sok kudu jadi “seseorang”.
Di rorompok?
Nobody cares.
Éta justru nikmatna.
—
Abdi mah rorompok téh lain ngan tempat balik. Rorompok téh home base.
Tempat ngecas batré sanggeus dunya di luar rada “berisik”.
Dina basa Jepang aya kecap yasuragi—rasa tenang jeung damai. Dina basa Inggris mah *peace of mind*. Urang Sunda mah gampang:
“Ngeunah.”
Ngeunah téh henteu kudu mewah.
Korsi aya.
Kopi aya.
Internet jalan.
Laptop hurung.
Tulisan aya.
Geus.
Naon deui?
—
Kamar tidur ogé bagian penting tina peradaban.
Kamar tidur téh tempat anu sering diremehkeun ku jalma-jalma anu resep *work hard, hustle harder*.
Hustle kumaha?
Isuk-isuk hudang, kopi, rapat, meeting, Zoom, WhatsApp, telepon, email, deadline.
Peuting:
“Capé.”
Isuk deui:
“Hustle.”
Sakitu waé terus.
Abdi mah henteu pati resep kana filosofi kitu.
**Work hard, yes. But sleep harder.**
Hahaha.
Sabab lamun awak geus ménta istirahat, ulah diajak debat.
Awak mah teu bisa dibohongan.
Urang bisa ngabohongan batur.
Bisa ngabohongan publik.
Bisa ngabohongan diri sorangan.
Tapi coba bohong ka awak.
Geus waktuna sare tapi dipaksa terus melek.
Isukna awak protes:
“Rasakeun!”
—
Nulis mah ayeuna geus jadi bagian tina kahirupan.
Nulis téh hobi, pekerjaan, hiburan, sakaligus tempat nyimpen pikiran.
Aya pikiran anu lamun henteu ditulis, ngaganggu.
Ditulis, rada lega.
Kadang tulisan téh serius.
Kadang ilmiah.
Kadang politik.
Kadang budaya.
Kadang ngan ukur pikiran anu nyasar.
Tapi teu nanaon.
Sebab henteu kabéh anu kudu ditulis kudu ngarobah dunya.
Kadang tulisan cukup pikeun ngajawab hiji pertanyaan sederhana:
“Naon anu keur dipikirkeun ku kuring?”
Nulis téh sabenerna ngobrol.
Ngan lawan ngobrolna henteu nyela.
Ieu anu penting.
Hahaha.
—
Lamun geus cape nulis, aya **YouTube**.
YouTube téh fenomena anu luar biasa.
Urang muka YouTube kalayan niat:
“Abdi rék nonton hiji video.”
Hiji.
Lima belas menit.
Tapi algoritma boga rencana séjén.
Sanggeus hiji video:
“Oh, ieu menarik.”
Klik.
Video kadua.
“Wah, ieu ogé menarik.”
Klik deui.
Video katilu.
“Ah, ieu mah kudu ditonton.”
Terus datang video nu kaopat.
Kalima.
Kagenep.
Tiba-tiba urang sadar:
**“Lho, kok geus tengah peuting?”**
Ieu lain deui *watching*.
Ieu mah **kidnapping**.
YouTube nyulik waktu urang.
—
Tapi lamun geus lila teuing di rorompok, sok karasa kudu kaluar.
Teu kudu jauh.
Kadang cukup ka tukang kopi di Paris Van Java, nu caket.
Kopi hideung.
Teu kudu digulaan, da boga kencing manis.
Gek Diuk.
Ningali jalma nu lalu-lalang.
Ngarasakeun kopi.
Kadang maca berita.
Kadang nulis.
Kadang ngan neuteup kosong.
Ngan ulah neuteup teuing kosong, bisi disangka keur ngalakukeun **deep thinking**.
Padahal keur mikiran:
“Ngopi deui teu, nya?”
Hahaha.
—
Kopi téh unik.
Kopi henteu ngajawab masalah.
Tapi kopi ngajadikeun urang leuwih siap nyanghareupan masalah.
Éta béda.
Aya masalah anu lamun dipikirkeun tanpa kopi:
“Wah, kacau.”
Sanggeus kopi:
“Ah, bisa diatur.”
Masalahna henteu robah.
**Mindset-na anu robah.**
Ku kituna kopi téh rada mirip psikolog.
Bedana, psikolog kudu dibayar.
Kopi mah tinggal pesen.
—
Lamun aya rencang, hirup jadi leuwih rame.
Kadang ngobrol.
Kadang seuri.
Kadang sauna.
Kadang dipeuseul.
Ieu mah **maintenance**.
Mobil aya servis berkala.
Manusa ogé kudu.
Ngan mobil diganti oli.
Urang diganti ku tukang pijat.
Hahaha.
Di Jepang aya konsep **iyashi**, rasa dipulihkeun, ditenangkeun. Urang Sunda mah teu kudu loba istilah:
**“Peuseul heula, nya.”**
Sakali deui:
**Peuseul heula.**
Kadang solusi hirup téh henteu serumit seminar motivasi.
—
Aya ogé waktosna urang kudu indit.
Ngider.
Traveling.
**Tabi.**
Jepang ngajarkeun kuring yén perjalanan téh lain ngan saukur pindah ti hiji tempat ka tempat séjén.
Perjalanan téh cara pikeun ngalegaan pikiran.
Urang indit jauh, ningali budaya batur, ngadéngé basa séjén, dahar kadaharan anu can pernah didahar, ngobrol jeung jalma anu can pernah dikenal.
Terus balik.
Sarta anéh pisan:
Urang balik ka tempat anu sarua, tapi cara ningali tempat éta geus béda.
Meureun sabab perjalanan anu sabenerna henteu ngarobah tempat.
**Perjalanan ngarobah urang.**
—
Abdi resep Jepang salah sahijina kusabab aya loba hal leutik anu ngajarkeun kahirupan.
**Omotenashi.**
Ngahargaan tamu.
Ngahargaan batur.
Ngalayanan kalayan tulus.
Urang Sunda ogé boga:
**Someah hade ka semah.**
Basa béda.
Budaya béda.
Tapi haténa sarua.
Meureun dunya sabenerna henteu serumit anu sok urang pikirkeun.
Urang ngan kudu leuwih **kind**, leuwih sabar, leuwih daék ngadéngékeun.
Sarta lamun teu nyaho kudu ngomong naon:
**“Hayu ngopi.”**
Biasana beres.
—
Aya hiji istilah Belanda anu kuring resep:
**gezellig.**
Hésé diterjemahkeun sacara pas.
Aya rasa nyaman, akrab, haneut, betah, jeung aya rasa yén urang téh aya di tempat anu pas jeung jalma anu pas.
Tah, meureun éta anu disebut rorompok.
**Gezellig.**
Henteu kudu aya chandelier.
Henteu kudu aya interior mahal.
Henteu kudu aya pemandangan laut.
Kadang cukup ku lampu anu haneut, kopi anu ngeunah, laptop anu hurung, jeung pikiran anu henteu ribut.
—
Tungtungna, kuring sadar yén hirup téh teu kudu salawasna dikejar.
Aya waktuna lumpat.
Aya waktuna leumpang.
Aya waktuna eureun.
Aya waktuna nginum kopi.
Aya waktuna sare.
Aya waktuna nulis.
Aya waktuna indit ngider dunya.
Jeung aya waktuna balik deui ka rorompok.
Sabab sanajan urang geus ngider ka mana-mana, **home is still home.**
Di rorompok urang teu kudu ngajelaskeun saha urang.
Teu kudu némbongkeun naon anu urang boga.
Teu kudu ngabuktikeun nanaon.
Cukup muka panto.
Copot sapatu.
Alungkeun tas.
Nyieun kopi.
Muka laptop.
Tuluy nulis.
Lamun geus cape, tutup laptop.
Lamun masih cape:
**sauna.**
Lamun awak pegel:
**dipeuseul.**
Lamun pikiran bosen:
**YouTube.**
Lamun geus bosen ku YouTube:
**traveling.**
Lamun geus jauh-jauh traveling:
**balik deui ka rorompok.**
Nya kitu waé.
Siklus kahirupan.
**Rorompok → kopi → nulis → ngider → balik deui.**
Teu kudu rumit.
Sabab meureun kabagjaan téh lain perkara sabaraha jauh urang indit, sabaraha loba anu urang boga, atawa sabaraha jalma anu apal kana ngaran urang.
Kabagjaan téh kadang basajan pisan:
Aya tempat pikeun balik.
Aya anu bisa diajak ngobrol.
Aya kopi.
Aya tulisan.
Aya perjalanan.
Jeung aya rasa:
**“Tah, hirup mah cukup kieu gé geus ngeunah.”**
Dina basa Jepang:
**Daijōbu.**
Dina basa Inggris:
**It’s okay.**
Dina basa Walanda:
**Het komt goed.**
Dina basa Sunda:
**“Nya geus, tong dipikirkeun teuing.”**
Hahaha.
Tuluy ngopi deui.
